IMG_5156[1]

Ondertussen dijogja.

Hola, hoe is het in Nederland? Hoorde dat de zomer niet echt wil doorkomen. Nou als ik jullie een beetje warmte van hier kon schenken deed ik het hoor. Ik was dus ziek en mijn slaap werd er niet beter op deze afgelopen twee weken liep ik erbij als een soort zombie waar ik al mijn energie verzamelde voor de taallessen, die er uit knalde en thuis soort van instortte. Hehe nou ja, beetje overdreven maar toch ook niet.

Want, heb wel wát gedaan! Wat uitstapjes hier in de omgeving en oude plekken waar ik gewoond bezocht. PPMK bezocht, nieuwe projecten besproken en met een NGO uit Engeland (Sisters For Change) in gesprek over het programma dat ze met ons willen uitvoeren om geweld tegen vrouwen te stoppen dmv het aanreiken van hun rechten op dat gebied. Wij, PPMK, nemen 100 interviews af zodat op basis van de resultaten een workshop gemaakt kan worden en het doel is om via een soort peer educating systeem voorzieningen  en praatgroepen te vormen waar vrouwen naartoe kunnen die te maken hebben met geweld. En voor mensen die Indonesië niet goed kennen: Indonesië is een partriarchische maatschappij dat heel kort gezegd dus gedomineerd wordt door mannen. Het is hier nog vrij normaal dat je als vrouw toestemming moet vragen aan je echtgenoot om wat buitenshuis te doen. Vrouwen zijn dus alles behalve gelijk aan mannen. Mijn guru’s op de taalschool willen hier ook altijd graag over praten, natuurlijk ook als onderdeel van de les maar heb ook het idee dat het voor hen nogal een ding is. Hoe denk jij daarover Roan? En wat heb jij hier gezien? Dan vertel ik over mijn eigen ervaringen, persoonlijk en via PPMK vertaald Empowering Women to Fight Poverty :-) dan komen de verhalen bij hen ook los. Hehe natuurlijk weet ik daar meer van! Zeker nu door dit project komen we achter verhalen van vrouwen en blijken de meeste met geweld te maken te hebben, heftig soms want dat lieten ze dus nooit zien. Nu voor het eerst in de interviews en het interviewen zelf bleek ook nog eens gepaard te zijn met intimidatie van mannen. Vergt nogal wat van onze staffs die ze afnemen, vooral de dames natuurlijk en uit voorzorgsmaatregelen blijft er altijd iemand buiten het huis de wacht houden. Want de vrouwen zijn vaak bang, het is voor de meesten voor het eerst dat ze hier over praten en (hun) mannen mogen het niet weten, dat levert natuurlijk problemen voor ze op. Tot zover lijkt echt fysiek geweld veel voor te komen – meer dan we wisten – maar vooral verbaal geweld (uitschelden, vernedering) heeft ELKE vrouw zowat wel mee te maken. Heb het dan over vrouwen in kleine desa’s op het platteland rondom Jogja.

Lastri had me uitgenodigd op de meeting met Allison en Jane, de twee Sisters om de problemen met het budget aan te kaarten. Het is veel te weining, dekt niet de kosten die ze maken. Zelf durft ze dat niet goed omdat ze al dingen had toegezegd, hen wil helpen, en dit een goede ervaring voor hen is. En ja ‘nee zeggen’ gebeurt niet zo vaak in Indonesië. Het is ook een goede ervaring maar ik vind dat wie arbeid verricht moet betaald worden, punt. En al helemáál door een westerse NGO. Hallo, wie empowert wie?! Dat wij onze zaken op orde hebben en het zelf kúnnen betalen is niet relevant ;P Dus ik had al gezegd Lastri this is crazy! Oh no I totally understand where you come from (ehh, even vergeten gezichtsverlies), but i dont understand them. Let me talk to them.

Het duurde even voordat ze instemde maar het weekend voor ze hen zou ontmoeten vroeg ze wat zou je dan zeggen? Ok, kosten op een rij gezet en gevraagd wat nou precies haar doel was. Wel lastig, had niet echt veel vrijheid. Vanwege eerder gemaakte afspraken en de manier waarop dit tot stand was gekomen was er eigenlijk nul kans was op meer geld. Beetje balen. Waren wat misverstanden, dingen die Lastri ook niet naar mij had gecommuniceerd dus had nu op zich wel meer begrip voor hun positie. Ze weten nu in ieder geval wat het allemaal kost nadat ik ze de begroting had laten zien en we hebben afgesproken dat we misschien niet verder gaan dan het budget reikt, laat het afhangen van wat Lastri wil. Verder gepraat over wat zij deden en de problemen die ze hadden met fondsen werven. Nou, daar zie ik dus wel een mogelijkheid voor mezelf – mijn bedrijf – weggelegd. Ik ga wel eens wat geld lospeuteren! Wat mij interesseert is, wat uit het gesprek bleek, dat het bijna altijd de economische positie van de vrouwen is die hen tegenhoudt een geweldadige situatie te verlaten, en dat áls ze dat al doen en ze falen, ze sociaal compleet afgebrand zullen worden door hun omgeving want zíj hebben hun man verlaten. Zal overal wel ongeveer zo gaan lijkt me. Maar goed, omdat wij (PPMK) ons richten op het versterken van vrouwen hun economische positie zie ik mogelijkheden voor de Roan Harting Project Management & Intercultural Communication in Indonesia bv.

Goed tot zover. Saya kelaparan – hongerrrrr – en dan kan ik niet nadenken en al helemaal niet tikken. Plus volgende week ga ik naar Cirebon (west java) en daarvoor moet ik nog interviews met expats voorbereiden en  m’n pitch nog wat aanscherpen. Ja ja, komt langzaam weer wat actie in de keet… En zoals ‘altijd’ (blijf toch een mens, met gewoontes enzo) sluit ik af met wat foto’s. That’s all folks..laterrrr

om een business te starten hoef je hier niet altijd moeilijk te doen

om een business te starten hoef je hier niet altijd moeilijk te doen

Parangtritis beach

Parangtritis beach

IMG_5141[1]

lekker chillen

IMG_5151[1]

Spoor Jl timoho waar ik elke dag passeer als ik naar school ga

Spoor Jl timoho waar ik elke dag passeer als ik naar school ga

Blijf het toch één vd tofste fenomenen vinden in Indonesie: in je pyjama uit eten. Of boodschappen doen. dat wel in lokale shop binnen je kampong. ze (de pyjamagangers) zijn ook niet gek.

IMG_5197[1]

platteland yogya

IMG_5173[1]

normale drukte voor een stoplicht in de stad

IMG_5179[1]

geen drukte voor stoplicht buiten jogja + frisse lucht geen last van uitlaatgassen = heel fijn!

IMG_5201[1]

weggetje van kantoor ppmk naar lastris huis

IMG_5125[1]

bizarre drukte op een druk kruispunt in het centrum waar ik stond ingebouwd. als ik dan toch niet vooruit, noch achteruit of opzij, maak ik een foto hoor. 4 jaar geleden waren er nauwelijks nog auto’s….ik haat ze vanwege dat asociale getoeter als ze er langs willen. word er bijna recalcitrant van.

 

IMG_5199[1]

knar achter lastri aan. hoe vredig kan het leven lijken

IMG_5188[1]

lastri (director ppmk) en afi (accountant). ik overhandig hier het verjaardagsgeld van mijn vader die dat wilde doneren. Mocht zelf project kiezen en koos voor het toilet project waarbij ze een wc bouwen voor een gezin dat client bij ons is en geen goed sanitair heeft. kosten 1 wc ongeveer 250 dollar.

 

mijn straat

Doe ‘s ff rustig…/eh! pelan pelan gimana?!

Ik was het vergeten. Dat het hier geen zin heeft om heel veel te willen doen. Of veel te veel in een week proppen.

Toen ik in Nederland bezig was met mijn training in elkaar zetten kwam ik ergens het verschil in tijdsbesef tegen: westerlingen zijn meer gericht op de toekomst (waarbij plannen heel goed past), Indonesiërs meer op het verleden en het nu en dan vooral op het bewaren van harmonie en continuïteit. Dus het liefst alles bij het oude laten is daar een gevolg van, plannen is lastig en dingen veranderen helemaal (als je hier werkt kom je dat heel vaak tegen). Maar ook voor buiten kantooruren geldt: dingen duren zolang ze duren en daar verander je niks aan. Het heeft dus geen zin om te haasten of deadlines proberen te halen, omdat ze in de eerste plaats al niet worden gesteld :-p

En hoe lang dingen dan duren: je activiteit buiten de deur + istirahat. Istirahat betekent rust nemen, dus thuis blijven een dutje doen of lekker ngongkrongen (=hangen – jaja dat Javaans van mij gaat óók met sprongen vooruit) Op dat laatste ging ik dus volledig de mist in vorige week: gisternacht werd ik rillend wakker en zelfs met airco uit en dekens kreeg ik het niet warm. ‘S ochtends bloedheet, koorts dus. Verder spierpijn, buikpijn hoofdpijn en overal steken in m’n lijf. Auw. Ik dacht dat ik dengue had. Ik had namelijk ook een muggenbult, op mijn ooglid. Als dat geen bewijs is!

Ijang ge-appt: hoe weet je dat je dengue hebt?
Ijang: Koorts?
Ik: ja

Ijang: hoeveel?
Ik: tegen de 40 graden.

Ijang: verder?
Ik: hoofdpijn, buikpijn, spierpijn, diarree de hele mikmak.

Ijang: ok ik kom er aan.

Awh, fijn. S ochtends nog wel een beetje moeilijk want ik was nauwelijks aanspreekbaar en Ijang zei ook meteen: you just tired! Wat, f#%^kshit ik heb misschien wel dengue hoor! riep ik in gedachten. Maar ja ik dacht 3 tellen later ook, misschien heeft hij wel gelijk, in de tropen pakken die dingen toch altijd heftiger uit. En je lichaam moet omschakelen naar een totaal ander klimaat en ander voedsel. Dus ik zei: you are a very positive thinker Ijang, maybe you’re right and tonight i’m fine again. But i dunno!! Normally I don’t feel this bad when i’m tired!! This is crazy!!!

Eerst kreeg ik bubur ayam. Chicken porridge. Ging er goed in. See? zei Ijang. If you were really sick you couldn’t eat. Grom.

Toen pas kreeg ik een paracetamol, papaya en toen kon ik beter gaan slapen. Ik heb tijdens mijn lessen het woord nasehat geleerd, valt dit hier ook onder?! Vond dit anders zeer ok, kon ook echt niet meer dan even grommen en blij zijn er iemand nadacht over wat ik het beste binnen kon krijgen.

Vervolgens is ie de hele dag gebleven, ging zijn werk gewoon in mijn huiskamer doen. Maakte wat theetjes van honing, citroen en water (you have no tea!) wat overigens super lekker was. Later kwam Paul, een jongen met wie ik in de homestay zat en op dezelfde taalschool zit nog met thee, bananen, crackers en bouillon. Soto ayambouillon! Voelde me helemaal verzorgd.

Maar dus, istirahatten. Paul zei dat er deze week twee hemelvaarten (-den?) zijn, die van Jezus en van nog zo een. Dat heb je met vijf religies: goed voor veel vrije dagen, hoera! Dus dat komt mooi uit.

De koorts is zo goed als weg maar ik zette net het vuilnis buiten en dat ging net goed. Moet nog bijkomen en veel slapen en dat probeer ik nu ook. En dan verder rustig aan. Moeilijk want mijn handen jeuken na het gesprek met Ivo claassen vorige week in Jakarta en een berichtje dat ik kreeg van twee Nederlandse ondernemers die willen praten over samenwerken. 2,5 maand is wat te kort helemaal nu die taalcursus al uitloopt naar een maand. Maar ja, beter ‘de tijd nemen die het duurt’….kan altijd weer terugkomen!

hieronder wat plaatjes. boven mijn straatje. liep net naar buiten om deze foto’s te maken, stond er een rujak (fruit met soort zoete sambal/kecap) verkoper die je dus ziet weglopen. Super lekker! Besloot toch maar even te wachten tot mijn darmen weer normaal doen. Wijs ofnie?

 

IMG_5109

keukentje

 

 

Met Reijer, mijn nieuwe buurman en Paul, bahasa buddy

het appartementencomplex

het appartementencomplex

balustrade +voordeur

De parkeerplaats

De parkeerplaats

20150507-134120-49280919.jpg

Ibu en ik ok

We zijn weer vriendjes. Gisterochtend onverwacht leuk gekletst. Ik had vrijgenomen van school omdat ik moest verhuizen en ik me voor wilde bereiden op mijn Jakarta trip en ik ook ***SLAAP*** nodig had. Dus ik heerlijk in m’n eentje aan de ontbijttafel om 8 uur, schuift ibu ineens aan. Ik dacht zo, dit kan interessant worden. Dus we begonnen een beetje te kletsen. Werd een heel leuk gesprek waarin we het juist over cultuurverschillen hadden. Dat nav mijn werk. Ze vertelde me wat ze lastig vond aan gasten in de homestay en dingen die ze niet begreep. Dat vrienden van hetzelfde geslacht bijvoorbeeld niet 1 kamer met een double bed willen delen. Maar waarom ‘die’ twee mannen dan wel begreep ze niks van. Tja eh, ‘ die’ twee mannen hebben een ‘aparte’ vriendschap. Maar dat heb ik maar niet gezegd..

Ze vroeg wanneer ik dan was geadopteerd en ik zei als baby twee maanden oud. Oooh..alsof ze me nu ineens begreep. Moet het heel vaak uitleggen dat ik écht Nederlands ben, dat ik er wel uitzie als een Indonesische maar van binnen natuurlijk een enorme belanda ben ;-) Die pembantu’s (=huishoudhulp) hier ook. Huh, kamu orang belanda??? Yes Bu. Ik ben Indonesisch aan het léren. Het positieve is dus wel: mijn Indonesisch gaat vooruit!

Vroeg ze, you feel more Indonesian or dutch? Ik zei, i think dutch.. Sometimes Indonesian. Haaa, you are dutch but your blood, Indonesian! Benar Bu.

Ze was heel open over haar ervaringen met ngo’s, haar ideeën over corruptie , haar frustraties en ik kon het allemaal wel plaatsen omdat ik vorige keer ook wel gezien heb hoe dat wereldje hier werkt. Zelf ook veel verteld over mijn ervaringen hier en mijn nieuwe plannen.
Ik begin me nu ook te realiseren dat dit, deze openheid van Indonesiërs naar mij toe, is waarom ik het werk wat ik wil doen, goed kan doen. Mensen vertrouwen me en vertellen me werkelijk alles waar ze tegenaan lopen bij niet-Indonesiërs. Waar ze bingung (verward) over zijn maar niet laten blijken.

Ik denk nu dat zij zich net zo ongemakkelijk voelde als ik. Ze keek ook zo moeilijk elke keer. Nu had ik het gevoel dat we elkaar begrepen en zelfs wel uren konden praten. De spanning is ook weg.

Het afscheid was dan ook helemaal goed met een knuffel en ze riep nog ‘i like your confidence!’ Wat over mijn bedrijfsplannen ging. Zelf heeft ze ook een (vrouwen) ondernemersclubje, doet leuke en, naar mijn mening, goede dingen.

Anyway. Ik moet me op Jakarta focussen. Tas inpakken enzo en dan m’n vliegtuig halen. Haha lucu